( مسألة 30 ) در صورتيكه احتمال دهد كه ذمه أو مشغول باشد بنمازى يا نمازهاى عديده اگر چه يقيني نباشد سنت است كه از باب احتياط تحصيل يقين بفراغت ذمه كند وهم چنين در صورتيكه در نمازهائيكه كرده احتمال فساد بدهد ( مسألة 31 ) كسيكه نماز قضا بر ذمه أو باشد جايز است كه نماز مستحبى بجا أورد بنابر أقوى چنانچه جايز است نافله در وقت فريضة ( مسألة 32 ) كسيكه نماز قضاء بر ذمه أو باشد جايز نيست ديگرى را نايب بگيرد براي نماز خود ماداميكه زنده است اگر چه عاجز شده باشد از بجا اوردن ان ( مسألة 33 ) جايز است نماز قضا را بجماعت بعمل أورد چه نماز امام نيز قضا باشد يا أداء بلكه بجماعت بجا اوردن ان سنت است وواجب نيست كه نماز امام ومأموم متحد باشد بلكه جايز است اقتدا كردن هر كدام از يوميه بديگرى ( مسألة 34 ) أحوط آن است كه كسانيكه از نماز مختار معذور مىباشند قضاء نماز را تأخير بيندازند تا زمان رفع عذر مگر انكه بدانند كه تا اخر عمر عذر انها مرتفع نخواهد شد يا بترسند از مرگ مفاجات ( مسألة 35 ) مستحب است طفل مميز را عادت دهند بر قضا كردن نمازهائيكه از أو فوت شده چنانچه سنت است عادت دادن انها بر بجا اوردن فرائض ونوافل بلكه بر هر عبادتي وأقوى مشروعيت وصحت عبادات انهاست ( مسألة 36 ) واجب است بر ولى كه منع كنند أطفال را از آنچه مضر بأنها يا بديگران باشد واز آنچه از شريعت مقدسه معلوم باشد كه وجود آن را در خارج نخواسته اند بسبب فساد ان مثل زنا ولواط وغيبت بلكه غنا نيز على الظاهر واز خوردن أعيان نجسه واشاميدن ان از چيزهائيكه مضر است بخلاف چيزهاى متنجس كه منع كردن ايشان از انها واجب نيست بلكه حرمت خورانيدن ان بايشان معلوم نيست واما پوشيدن حرير وطلا ونحو ان كه بر مرد حرام است أقوى آنست كه منع پسر مميز از انها واجب نيست چه رسد بغير مميز بلكه باكى ندارد كه بأنها به پوشانند اگر چه بهتر ترك آن است بلكه بهتر منع كردن از ان است ( فصل دويم ) بدان كه هر گاه نماز يا روزه يا نحو انها از عبادات از ميت فوت شده جايز است كسى را أجير كنند كه قضاء انها را بنيابت ميت بعمل أورد وذمه ميت فارغ مىشود بفعل أجير چنانچه جايز است كسى تبرع كند بنيابت ميت وجايز نيست استيجار يا تبرع بواجبات از زنده اگر چه عاجز از مباشرت باشند مگر در خصوص حج در صورتيكه مستطيع بوده واز مباشرت ان عاجز شده باشد بلى جايز است بعد از بجا اوردن عملي انكه ثواب آن را براي زنده يا مرده